نوآوری اجتماعی برای تحقق استحکام درونی نظام جمهوری اسلامی ایران

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

چکیده

هدف این پژوهش، تلاشی برای بررسی اجمالی ساخت نوآوری اجتماعی و نقش ارکان حاکمیت در ایجاد، استقرار و تقویت آن است. بر این اساس، تحقق نوآوری اجتماعی  و شناخت عوامل آن از جمله افزایش تاب‌آوری اجتماعی در نتیجه به‌کارگیری ظرفیت‌ها و توانمندسازی جامعه توسط ارکان حاکمیت مورد توجه قرار گرفته است. این تحقیق، از نوع کاربردی توسعه‌ای و به لحاظ روش، پیمایشی و توصیفی است. ابزار و روش گردآوری داده‌ها به روش کتابخانه‌ای جهت تهیه ادبیات موضوع و روش میدانی بر اساس جمع‌بندی مباحث، نقطه نظرات و خرد جمعی خبرگان است. یافته‌های این مطالعه که در قالب یک الگوی مفهومی ارائه ‌شده، نشان می‌دهد ظرفیت‌سازی و توانمندسازی اجتماعی باعث شکل‌دهی به انسجام جامعه به‌عنوان سیستم اجتماعی می­شود. همچنین تفکر حل مسئله به‌گونه‌ای که مشارکت اجتماعی فراگیر محقق شود، از جمله مناسب‌ترین رویکردی است که ارکان حاکمیت برای تحقق نوآوری اجتماعی باید به آن توجه اساسی مبذول نمایند. نوآوری این مقاله در این است که در طراحی الگوی مفهومی اشاره ‌شده، پیش‌فرض اساسی بنا بر ظرفیت درون‌زا و پیامد مورد انتظار نوآوری اجتماعی برای تحقق استحکام ساخت درونی نظام ج.ا.ا است که با طی مراحل مختلف نوآوری اجتماعی شامل «چیستی»، «چرایی»، «چگونگی»، «چه کسانی/ برای چه کسانی» و نهایتاً «در چه قلمرویی» و مجموعه‌ای از سایر ابعاد و اجزا، لازم است موردتوجه قرار گیرند. 
 

کلیدواژه‌ها