بررسی توانمندسازی پهنه‌ی حاشیه نشینی شهری در سطح کلان

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

نویسنده

چکیده

تشکیل و گسترش بافت­های حاشیه­ای مهم­ترین معضل اجتماعی-سیاسی به شمار می­رود. از آنجا که ارائه‌ی راه‌کارهای مناسب برای ایجاد تحول همه جانبه و پایدار در این نواحی، بدون شناخت کامل این نواحی امکان‌پذیر نمی­باشد، انجام پژوهش حاضر و پژوهش‌های مشابه برای شناخت این نواحی آسیب­پذیر و فراموش شده در برنامه­ریزی­های توسعه ضروری است. هدف پژوهش حاضر بررسی توانمندسازی حاشیه­نشینی شهری به منظور کاهش آسیب­های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی می­باشد و به دنبال پاسخ سوال: «راه‌کارهای توانمندسازی حاشیه­نشینی شهری در بعد کلان چه مواردی می­تواند باشد؟» است. این تحقیق، از نظر هدف، کاربردی می­باشد. روش تحقیق، توصیفی-تحلیلی و جمع‌آوری اطلاعات در این تحقیق، اسنادی، میدانی است. با توجه به میدانی بودن این تحقیق، از ابزارهای معمول گردآوری اطلاعات نظیر مراجعه به مراکز آماری و کتابخانه­ها استفاده شده است. اولین پژوهش در این حوزه توسط مرکز مطالعات مؤسسه‌ی تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران در سال 1350 انجام شد که موضوع انجام مطالعاتی درباره‌ی گودنشینان و حاشیه­نشینان شهری پیرامون شهرهای تهران، تبریز و اهواز بوده است. نتیجه‌ی آن دربردارنده این موضوع است که ساکنان این مناطق عمدتاً کم درآمد بوده­اند و اغلب از شهرها و روستاهای کوچک اطراف آن شهرها به این مناطق مهاجرت نموده­اند. نتایج این مطالعه نشان می­دهد که بهسازی فضاهای حاشیه­نشین، نوسازی فضاهای حاشیه‌نشین و انتقال به مکان­های جدید از راه‌کارهای ساماندهی و توانمندسازی حاشیه‌نشینی شهری در سطح کلان خواهد بود.

کلیدواژه‌ها