بررسی مقایسه‌ای رابطه حاشیه‌نشینی و بزهکاری در مناطق حاشیه‌نشین و شهری (مطالعه موردی: شهر کرج)

نویسندگان

چکیده

رشد شتابان «مهاجرت» به شهرها و توسعه بی قاعده کلان شهرها علت اصلی شکل‌گیری مناطق حاشیه‌نشین است. رشد مناطق حاشیه‌نشین نمود بارز فقرشهری و بی‌سازمانی اجتماعی می‌باشند. به نحوی که امروزه به عنوان مهمترین کانون های بروز ناهنجاری و جرایم اجتماعی شناخته می‌شوند. تحقیق حاضر با استفاده از روش پیمایش اجتماعی و ابزار پرسشنامه رابطه بین حاشیه‌نشینی و بزهکاری را در مناطق شهری (عظیمیه، جهان‌شهر، مهرشهر و گوهردشت) و حاشیه‌نشین (اسلام‌آباد و حسن‌آباد) مورد بررسی قرار داده است. نمونه مورد مطالعه نیز شامل 301 نفر از شهروندان 18تا 35سال ساکن شهر کرج می‌باشند. نتایج تحقیق حاکی از آن است که رابطه معناداری بین میزان پیوندهمسایگی، تعلق‌خاطر به محله، نابسامانی اجتماعی، نابسامانی فیزیکی، نرخ بزهکاری، احساس نگرانی، ناهمگونی قومیتی و تجربه بزه‌دیدگی در مناطق حاشیه‌نشین و شهری وجود دارد.

کلیدواژه‌ها